คราวนี้เริ่มท้อจริงๆหละ
ไม่คิดว่าชีวิตมันจะต้องดิ้นรนอะไรขนาดนี้

แนวโน้มว่าจะไม่ได้ไปเรียนต่ออังกฤษ
ใครๆก็อยากได้ U ที่ดังๆทั้งนั้นหละ

ไม่งั้นมันจะมีประโยชน์อะไร
ถ้าได้ U ไม่ดี ไไม่ repute พอ เรียนเมืองไทยดีกว่าป่ะ
แล้วถ้ามันไม่ได้ดั่งใจจริงๆ เราจะไปทำไม

แนวคิดที่ว่าเรียนที่ไหนอะไรก็ได้ ขึ้นกะตัวเราว่าจะเก็บเกี่ยวอะไรมาได้มากน้อยแค่ไหน
ผมรู้สึกว่า Idealistic เกินไป
ขนาดตอนเอนท์ เรายังอยากได้จุฬาธรรมศาสตร์เลย
ลองพูดสิว่าเข้ามหาลัยไหนก็ได้ ขึ้นกะตัวเราว่าจะเก็บความรู้มาใช้ได้มากน้อยแค่ไหน
กล้าปฏิเสธป่ะหละว่าไม่จริง

U นอกก็ไม่ต่างกันหรอก อยากได้เหมือนกัน
คิดไม่ออก ถ้าไม่ได้จริงๆ
ชีวิตจะไงต่อ
งานก็ไม่อยากทำ
U ในไทยก็ปิดรับสมัครหมดแล้ว
1ปี นี้ จะทำอะไร

จะว่าก็ว่านะ
GPA วันนึงมันมีผลมากมายขนาดนี้
ไอ้เราก็พยายามเต็มที่แล้ว
การจะได้ A ไม่ได้ได้มาด้วยความสามารถของตนเองอย่างเดียว
แต่ต้องเอาชนะคนอื่น

สถานการณ์สร้างให้เราทำอะไรที่มันขัดแย้งกับตัวเองป่ะ
แชร์ชีท แชร์เลคเชอรให้คนอื่นอ่ะ
goal คือ individual
แต่ method มันไม่ได้ทำให้ goal บรรลุ

มหาลัยอื่นเป็นไงไม่รู้
แต่สำหรับ มธ.
ขอให้เป็นทางเลือกสุดท้ายของทุกคนเหอะ
เบื่อ
จะไม่โกหกความรู้สึกตัวเองอีกแล้ว ว่าไม่ได้ภูมิใจ ที่เข้า และออกมหาลัยนี้ได้